Ακούγοντας την τοποθέτηση της Director, Business Partner SOEs, RECoE του Υπερταμείου Αγγελικής Βασιλείου, στην ημερίδα της «Μακεδονίας της Κυριακής» και του emakedonia.gr , μας γεννήθηκαν –για ακόμη μία φορά– περισσότερα ερωτήματα από όσα απαντήθηκαν σχετικά με το μέλλον της Μαρίνας της Αρετσούς.
Ανάμεσα σε όσα ανέφερε για τη μαρίνα, την οποία χαρακτήρισε «εμβληματικό έργο», η κ. Βασιλείου υποστήριξε ότι «υπάρχει πρόβλεψη για την ανάδειξη της προσφυγικής ιστορίας της Καλαμαριάς».
Οφείλει, λοιπόν, να ενημερώσει δημόσια τους πολίτες της Καλαμαριάς πού ακριβώς βρίσκεται αυτή η πρόβλεψη. Σε ποιο σημείο του σχεδιασμού αποτυπώνεται; Με ποια συγκεκριμένα έργα, ποια τεκμηρίωση και ποιες δεσμεύσεις; Γιατί μέχρι σήμερα ούτε ο Δήμος ούτε η τοπική κοινωνία έχουν δει κάτι τέτοιο.
Την ίδια στιγμή, προκαλεί εύλογη εντύπωση το γεγονός ότι η κ. Βασιλείου απέφυγε επιμελώς οποιαδήποτε αναφορά στη σαφή διάσταση απόψεων που υπάρχει με τον Δήμο Καλαμαριάς για το σχέδιο αξιοποίησης της Μαρίνας. Αντιθέτως, περιορίστηκε να μιλά για άλλες περιπτώσεις, απαντώντας από το βήμα στην σχετική ερώτηση του κ. Ηλιάδη ότι… δεν καταλαβαίνει ποιο είναι το θέμα.
Εξίσου αποκαλυπτική ήταν και η προσπάθεια υποβάθμισης της απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας, με την οποία έχει ουσιαστικά παγώσει ο διεθνής διαγωνισμός του Υπερταμείου, μετά την προσφυγή του Δήμου Καλαμαριάς. Η κ. Βασιλείου επέλεξε να αναφερθεί σε αυτήν ως «οι γνωστές διαδικασίες», την ίδια στιγμή που δήλωνε ότι το Υπερταμείο «δουλεύει με συγκεκριμένες αρχές και σέβεται διαδικασίες».
Η πραγματικότητα, όμως, είναι ξεκάθαρη: αν δεν υπήρχε η προσφυγή του Δήμου και η ισχυρή κοινωνική αντίδραση, κανείς δεν θα συζητούσε σήμερα για τα σοβαρά ζητήματα νομιμότητας, περιβαλλοντικής επιβάρυνσης και αλλοίωσης της φυσιογνωμίας της περιοχής που συνοδεύουν το συγκεκριμένο σχέδιο real estate.
Και επειδή η κ. Βασιλείου δήλωσε χαρακτηριστικά «Επανασχεδιασμός, ναι. Γιατί όχι;», ελπίζουμε η θέση αυτή να αφορά και τη Μαρίνα της Αρετσούς και όχι μόνο τη ΔΕΘ, όπου το Υπερταμείο οδηγήθηκε σε επανασχεδιασμό μετά τη σφοδρή αντίδραση της πόλης.
Η Καλαμαριά δεν χρειάζεται έργα που σχεδιάζονται ερήμην της κοινωνίας της. Χρειάζεται παρεμβάσεις με σεβασμό στην ιστορία, στο παραλιακό μέτωπο, στο περιβάλλον και στην ταυτότητα της πόλης.